By Nycel Jane Dela
“Welcome to the world of unemployed!” Isa ini ka linya nga indi ko gid malipatan halin sa seminar nga akon gin-attendan antes ang graduation. Sang tion nga nabatian ko ini, daw katalaw-an lang. Pero subong nga ara na ako sa pihak sang entablado kag hawid ko na ang akon diploma, daw mas mabug-at na ang kahulugan sini.
Sa sulod sang apat ka tuig, handom ko lang gid ang makatapos. Kada gab-i nga wala tulog bangud sa assignments, kada exam nga ginpangamuyuan ko nga mapasar, kag kada sakripisyo sang pamilya. Kag nag-abot man gid ini.
May toga. May diploma. May mga litrato nga puno sang ngisi kag kalipay. Pero sang natapos na ang selebrasyon kag nagpauli na ang tanan, isa ka pamangkot ang nagbilin sa akon hunahuna: “Ti, ano na dasun?”
Amo gali ini ang bahin sang kabuhi nga wala masyado naton ginapaligban. Ang bahin nga wala na syllabus. Wala na professor nga maghatag sang instruksyon. Wala na checklist sang requirements nga sundon. Ikaw na lang kag ang realidad.
May degree ako. Pero pareho sa madamo nga bag-ong graduates, nagapamangkot man ako kon diin ako dapat mag-umpisa. Paano ko gamiton ang akon natun-an? Ano nga trabaho ang para sa akon? Kag bastante bala ang apat ka tuig nga pagpangabudlay para makasulod sa kalibutan nga puno sang kompetisyon?
Masami naton mabatian nga ang diploma amo ang “susi sang kahirapan.” Pero ang diploma indi garantiya sang trabaho. Indi man ini kasiguruhan nga mahapos na ang tanan. Pero isa ini ka pamatuod nga nakaya naton ang isa ka mabudlay nga parte sang aton kabuhi.
Gani sa mga pareho ko nga bag-ong graduates nga nagapangita pa sang direksyon, basi normal lang nga indi pa naton mahibaluan ang tanan nga sabat. Indi kinahanglan nga madali kita. Indi karera ang pagpangita sang kaugalingon nga dalan.
Graduate na kita. Kag bisan madamo pa ang pamangkot nga wala sang sabat, sigurado ako nga may yara kita sang kaugalingon nga istorya nga gina umpisahan pa lang naton isulat.
